Prawo Webera

Przypuśćmy, że położyłem na szalę gwicht funtowy i odmierzyłem funt cukru. Jeżeli położę drugi gwicht funtowy na szalę, to dla utrzymania równowagi na drugą szalę muszę położyć drugą miarę cukru; jeżeli położę trzeci funt na pierwszą, to muszę dodać trzecią miarę cukru na drugą szalę i t. d.

Przypuśćmy teraz, że zamiast cukru mierzę czucie ucisku. Gwicht funtowy, położony na skórze, daje mi czucie ucisku, P. Dwa funty dają czucie ucisku silniejsze – powiedzmy P + p. Czy trzy funty dadzą czucie P+ 2p? Eksperyment powiada nam, że nie. Jeżeli czucia ucisku mają mieć natężenia P, P+p, P-2p, P+3p, to wywołujące je ciężary muszą wynosić 1 funt, 2 funty, 4 funty, 8 funtów i t. d. To znaczy: jeżeli trzecie natężenie czucia ma być o tyle większe od drugiego, o ile drugie jest większe od pierwszego, to trzeci ciężar musi być tyle razy większy od drugiego, ile razy drugi jest większy od pierwszego.

dochodzenie odszkodowań poznań

Rzecz jasna, że ustosunkowanie bodźców i czuć, wyrażone w prawie Webera, jest dla nas bardzo pożyteczne. Dzięki niemu możemy znaleźć drogę, rozpoznać nasze ubranie, książki i meble zarówno w dzień pochmurny, jak w blasku słonecznym. Stosunek jasności pozostaje w obu wypadkach ten sam, zaś jednemu i temu samemu stosunkowi geometrycznemu różnych bodźców odpowiada ta samą różnica czuć. Dzięki tej właściwości możemy rozpoznawać treść malowideł rozpoznawać, że obraz dany przedstawia naprz. brzeg morski lub noc księżycową. Ustosunkowanie to warunkuje również możliwość rozpoznawania tej samej melodii muzycznej, granej w różnych tonacjach. Właściwość ta zależy prawdopodobnie od fizjologicznych własności substancji nerwowej. Bliżej omawiać tej sprawy nie będziemy.

dochodzenie odszkodowań poznań